Müebbet Sevdalar

Sadakat, çift pullu bir zarfla Yola çıktı çok uzaklara... Yüzüme karşı tebliğ edildi Kadını Koruma Kanunu’nun bilmem kaçıncı maddesi. Sahi, kimden koruyorlar seni? Ben ki gözlerinin meftunu; Tenini yakmaya cüret eden güneşin Önündeki kapkara bulutum. Bu ketum hallerim yalnızca dışarıyadır. Hukuk, kalbimdeki o dipsiz boşluğu Hangi fıkrayla doldurur? Beni Mahkeme-i Kübra’da yargıla; Savunmam, döktüğüm gözyaşım, Şiirlerim ise suçumun ikrarıdır. Saçlarından prangalar ör bana, Hücrem göğüs kafesin olsun. Azığım bir kuru tebessüm; Müebbet sevdalardan selam ederim Tahliye bekleyen aşıklara... Masumiyet, bir sigara olup Dökülüyor artık parmaklarımdan; Eksiliyorum her nefeste... Yine acı bir gülümseme bırakıyor yüzüme; Psikologla aramda duran o peçeteler. Silmeli miyim gözyaşımı, Yoksa ıslatmalı mı sakallarımı? Belki de seni en çok sabaha karşı seviyorumdur, Bu yüzdendir uyumayışım zaten; Bırakmalıymışım artık bu uyku ilaçlarını. Uyku seni unutturmuyor, Ben hatıralarınla ayaktayım. Bu nasıl sınav Yarabbi, ne yapmalı şimdi? Ahireti mi yakmalı, küfürler mi etmeli? Yoksa yazmalı mıyım hâlâ Türk şiiri? Ben hâlâ; bir sigara, bir şiir, bir de sen... Biliyorum, bu satırlar yine çattıracak kaşlarını, Ama yine de öyle bakma bana deniz kızı; Ben yüzme bilmem, Gözlerinin mavisinde kaybolur, Müebbetliğimde boğulurum...