Gökgüzeli

​Bir sabah göğün göğsünde uyandım, Kolum uyuşmuş bir gece bulutunun altında. Göçmen kuşlar akıyor uzaklara, Kanatlarında geç kalınmış mevsimler, Teninde yorgun izler bırakarak... ​Aşağıda yer ahalisi; o bitmeyen telaş, Herkes kendi küçük kıyametini taşıyor omzunda. Tuğlalar örüyorlar göğe doğru, Yeryüzünden biraz daha kaçmak için. ​Oysa bir sen sakinsin; mavi ve beyaz, Dünyanın uğultusundan muaf, yukarıda... Toprağa değen gölgende nazlı bir serinlik. ​Adını hiçbir çiçek taşımasın artık, Hiçbir sözlüğe düşmesin anlamın. Seni yalnız gökyüzü bilsin, Ve gökyüzünü kıskandırmalı Bu yorgun dünyada adın, Senin adın Gökgüzeli olsun.