Eski Dostum Erzincan

Hatırlıyorum da, yirmimin ilk zamanlarıydı; Beni o ayaz göğsüne bastığın günler... Hiç hesapta yoktu seni böyle özlemek, Sahi, nereden düştün şimdi aklıma? Tuz basılmış bir yarayı neden eşeliyorum? Çarşıdan başlar, Kavakyolu’na uzanırdı öfkem, Küfürler savururdum o "kareli" sokaklarına. Şimdi tadı damağımda kalmış o tatsız ketenin, O otlu çayın, o dumanı üstünde tandır sabahlarının... Gece yarısı Terzibaba’da dindi o hırçın ağlamalarım, Hatırladığım iyi oldu, desene; dertleşiriz biraz. Hani eski dostuz ya biz... Cebimi, gönlümü hep doldururdun, Ah, ben ne nankörmüşüm meğer! Şimdilerde yolda yirmi dört plakalı bir araç görsem, Seni görmüş gibi oluyor, selam ediyorum; Sana selam ediyorum ey dost, eski bir yüzü bilir gibi... Bir dostu görmüş, eski bir aşkı hatırlamış gibi... Meğer bana yuvaymışsın Erzincan. Belki bir gün, dumanlı bir tren garında, Yahut Kemaliye dağlarından, olmadı pülümür çayının kıyısından Eski bir dostu ziyarete, Yani sana Yani evime Yani yirmi yaşıma Yani.... Anla işte utandırma beni.