Yeniden

Bedenim, bir takanın kırık parçası gibi savruluyor ufuksuz boşluğa. Göğsümde tuz kokulu bir yorgunluk, batmamaya çalışan son insanım ben. Bu denizi geçmek için Musa olmak lazım. Mucize değil bize; ikiye bölünmüş bir umut gerek. Çıkmaz olduğunu ezberlediğim bu sokaklara koca puntolarla, Ve temiz ellerimle “Yusuf kuyudan çıktı” yazmak geliyor içimden. Çünkü insan en çok umutsuzluktan korkar. Nasıl bir çağa doğdum bilmiyorum. Ama saçlarımı yolmamak için Eyüp’ün sabrı lazım bana; sessizce çürümeyi bilmek, şikâyet etmeden yaşamayı öğrenmek lazım İnsan bazen devrik bir cümlenin altında bile yanıyor. Üzerime düşen her söz kor gibi. Yanmamayı gidip İbrahim’den öğrenmeli insan. Ateşin ortasında bile içinde serin bir yer bırakabilmeli. Ve dünya… Bir gün kırılmalı o değirmen taşı. Avuç avuç demir bilyeler atıp içine öğütsün diye beklemeli belki. Ya da Yunus olup bir balığın karnından başka biri olarak çıkmalı insan. Bana bir diriliş lazım. Yedi Uyurlar’ın mağarasında Üçyüz sene uyuyup yine bir umuda tutunarak uyanmak… Belki de İsa’dan bir nefes isteyip yeniden dirilmeli. Yeniden sevmeli. Ve yeniden, “yeniden” demeli